
Op hervormingsdag (!) was het 25 jaar geleden dat onze rector, Klaas Jan Homan, tot priester gewijd werd door de toenmalige aartsbisschop van Utrecht, Antonius Jan Glazemaker. Dit jubileum heeft Klaas Jan Homan gevierd, op zondagmiddag 1 november 2009, in de Grote of Onze Lieve Vrouwe Kerk in Dordrecht. In deze viering heeft de huidige aartsbisschop van Utrecht, Joris Vercammen, de preek gehouden.
Aanwezig waren vele genodigde collegae vanuit de eigen Oud-Katholieke Kerk, onder hen emeritus-bisschop van Oostenrijk, Bernard Heitz, en vele collegae uit de brede oecumene, waarmee Klaas Jan Homan, gedurende de 25 jaren van zijn pastoraat contacten heeft opgebouwd en onderhouden. Tijdens de viering brandden 7 kaarsen. Verwijzend naar de zeven parochies die Klaas Jan Homan gediend heeft: Gouda, Schoonhoven, Oudewater, Den Haag, Zeeland, Dordrecht en Twente. In de laatste is hij tot op vandaag actief.
Na afloop van de viering sprak aartsbisschop Vercammen de jubilaris - die tevens afscheid nam van de parochie Dordrecht wegens emeritaat - toe, met vele woorden van dank vanwege zijn inzet in het pastoraat en in de andere gebieden van de kerk. Als téken van deze dank kreeg Klaas Jan Homan een beeldje overhandigd door de aartsbisschop van de Goede Herder, in wiens wegen hij ging en gaat om de Blijde Boodschap van het Evangelie handen en voeten te geven.
De statie Twente wil haar rector bij deze ook hartelijk feliciteren met zijn jubileum en betrekt ook graag zijn echtgenote Rina in deze gelukwensen!
Welke goed herinneringen zouden wij in steen willen graveren?
Twee vrienden liepen door de woestijn. Op enig moment tijdens de reis
kregen e ruzie en de ene vriend sloeg de ander in het gezicht. Degene
die geslagen werd, was gekwetst, maar zonder iets te zeggen schreef hij
in het zand: "Vandaag sloeg mijn beste vriend mij in het gezicht!"Ze
liepen verder totdat ze een oase vonden, waar ze besloten een bad te
nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in de modder en dreigde te
verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen, schreef
hij op een steen: "Vandaag rede mijn beste vriend mijn leven". De
vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem: "Nadat
ik je had geslagen, schreef je in het zand en nu schrijf je op een
steen, waarom?" De andere vriend antwoordde: "Als iemand ons pijn doet
moeten we in het zand opschrijven, waar de wind van vergeving het kan
uitwissen. Maar als iemand iets goeds doet voor ons, moeten we het in
steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen. Leer om je pijn
in het zand te schrijven en om je goede ervaringen in steen te graveren."
Bron onbekend,